Zasady pomagają profesjonalistom każdego rodzaju. Prawnik rozwiązuje swoje niezgodności z systemem prawnym, matematyk swoimi twierdzeniami rozwiązuje konflikty matematyczne, a artysta swoje problemy wizualne rozwiązuje za pomocą zasad projektowania. Jednak artysta używa ich jako zasad, a nie praw. Różnica między tymi dwoma koncepcjami polega na tym, że zasady te pomagają uporządkować dzieło sztuki i formalną aranżację, ale nie kierują kreatywnością na wyrażanie uczuć i pomysłów. To jest do powiedzenia, kreatywność, uczucia i najwyższa wizja artysty są ponad wszelkimi prawami, więc te zasady mogą służyć jedynie jako punkt odniesienia, mogą nam służyć jako rady, ale nie zmuszają nas do wykonywania naszej pracy w określony sposób.
Następnie przejrzymy te zasady kompozycyjne, które są podstawowe dla każdego projektanta:
- Jednostka: Występuje, gdy zbiór zorganizowanych ciał, powiązanych ze sobą, reprezentuje tylko jedno. Każdy element na płaszczyźnie wywiera siły i naprężenia, zestaw tych elementów i związanych z nimi sił stanowi jedną całość. Wartość jednostek jest wyższa niż prosta suma elementów. Jak możemy odnaleźć tę zasadę w naszych pracach? Dobrze poprzez ciągłość, powtarzalność lub bliskość między elementami.
- Różnorodność: Chodzi o organizację elementów w zestawie. Celem różnorodności jest wzbudzenie zainteresowania. Jest wynikiem posiadania różnych form lub typów w naszym symbolicznym i formalnym wszechświecie. Chodzi o wprowadzenie tych różnic, które dodają wartości projektowi wizualnemu i koncepcyjnemu. Zwłaszcza w zastosowaniu kontrastu, uwydatnienia, różnicy wielkości, koloru ... Różnorodność to jakość kontrastu, która pozwala na zestawianie różnych kształtów, figur czy elementów, na różne sposoby iz różnymi kolorami i fakturami, ale jej wykorzystanie musi być racjonalne. Musimy użyć logiki, naszego zmysłu wzrokowego, aby znaleźć zgodność i równowagę, ponieważ możemy popaść w nieład (co tak długo, jak nie jest zamierzone, będzie błędem) i uczynić nas z jednostki.
- Kontrast: Odnosi się do kontrastu, porównania lub zauważalnej różnicy, która istnieje między elementami. Jego prawidłowe użycie i bez nadużywania będzie w stanie wzmocnić połączenie między wszystkimi komponentami, które składają się na ten tandem. Istotne jest, że bez tego elementu wpadlibyśmy w głęboką estetyczną pustkę, monotonię czy wręcz prostotę. Jakoś zamknęlibyśmy drzwi naszej kompozycji, ograniczyli ją i okradli jej elementy z pojemności. Można to osiągnąć poprzez manipulację wieloma artykulacjami, takimi jak kolor, ton, kształt, tekstura, rozmiar, kontur, typografia ...
- Centrum zainteresowania: Nazwiemy to też naciskiem i jest to kręgosłup lub oś kompozycji, na podstawie której wszystko ma sens. Jest bardzo łatwy do zidentyfikowania i jest to obszar, na który kierujemy nasze spojrzenie, gdy tylko zobaczymy pracę. Jest to punkt, na który nie możemy się oprzeć i który natychmiast przykuwa naszą uwagę. Najpierw przyglądamy się temu podkreśleniu, a następnie przechodzimy przez resztę kompozycji. Te centra zainteresowania są bardzo ważne, ponieważ są zgodne z ludzkim systemem percepcjiTak działa nasz mózg. Musisz natychmiast poszukać w sobie znaczenia, interpretacji. I ten element posłuży jako wsparcie do ustalenia całej naszej psychicznej hipotezy, kiedy ją zobaczymy, kiedy ją otrzymamy. (Zwłaszcza, gdy mówimy o kompozycjach figuratywnych, w abstrakcji też jest obecny, ale jest to coś znacznie bardziej rozproszonego z pola konceptualnego).
- Powtórzenie: Polega na dokładnym odwzorowaniu elementów, grupowaniu ich z uwzględnieniem bliskości między nimi oraz wspólnych cech wizualnych. Najpowszechniejszą formą jest forma liniowa, w której elementy nie muszą być całkowicie równe, aby można je było zgrupować, po prostu muszą mieć wspólną cechę wyróżniającą, ale nadającą indywidualność w ramach tej samej rodziny. Można go sprowokować rozmiarem, konturem lub charakterystycznymi detalami.