Opanowanie umiejętności nadawania nazw warstwom, zmiennym, komponentom i tokenom w programie Figma nie jest kaprysem, lecz praktyczną koniecznością. Dobrze przemyślany system nazewnictwa przyspiesza pracę, zapobiega nieporozumieniom i eliminuje tarcia między projektowaniem a rozwojem.szczególnie gdy kilka osób edytuje te same pliki.
Jeśli pracujesz w projektowaniu interfejsów i chcesz podnieść swój poziom, dobrym pomysłem będzie uporządkowanie wszystkiego od podstaw: jakie nazwy są używane, jak są skonstruowane i udokumentowane. W tym przewodniku znajdziesz sprawdzone praktyki, jasne przykłady i spójną propozycję standaryzacji wszystkiego w Figmieod pliku i strony aż do najmniejszych zmiennych koloru lub typografii.
Podstawy: Dlaczego warto ujednolicić nomenklaturę w Figmie
Zanim przejdziemy do szczegółów, warto przypomnieć podstawy: system projektowania jest źródłem prawdy dla produktu cyfrowego. To zestaw komponentów i stylów, który definiuje tożsamość wizualną, dostępność i spójność interfejsu.A Figma jest miejscem, w którym ta prawda jest budowana, publikowana i konsumowana.
W ramach tego systemu właściwości i ich wartości stanowią elementy, na których opiera się jego funkcjonowanie. Kolory, czcionki, odstępy, rozmiary, efekty i stany wymagają logicznej, czytelnej i skalowalnej nomenklatury. dla całej organizacji, a nie tylko dla osoby, która zaprojektowała pierwszy komponent.
Wspólny standard pozwala uniknąć niejasności. Nadawanie nazw nie polega na dodawaniu ładnych etykietek, lecz na tworzeniu taksonomii, która przetrwa próbę czasu i rozwój produktu.i dzięki temu każdy członek zespołu wie, czego używać, gdzie to zmieniać i jaki ma to wpływ na końcowych odbiorców.
Organizacja komponentów i stylów: wzorce, które działają
Dobrą praktyką jest nadawanie nazwom historii tego, czym coś jest, jak się zachowuje i gdzie jest używane. Polega to na oddzieleniu nazw ról semantycznych od nazw czysto opisowych lub odnoszących się do wyglądu.i zachować ich spójność ze sobą.
W przypadku komponentów interaktywnych wskazane jest zdefiniowanie elementu i stanu. Przykładowo przycisk może mieć stany: bazowy, najechania kursorem, fokusu, naciśnięty i wyłączony.Ważne jest, aby nazwa wyraźnie wskazywała na wzorzec, który będzie obowiązywał w całej bibliotece.
- Przyciski: Użyj spójnej konwencji, takiej jak przycisk główny, przycisk drugorzędny, przycisk trzeciorzędny, i dodaj stan za pomocą sufiksu, na przykład przycisk główny — najechanie kursorem.
- Ikony: wybierz nazwy opisowe, takie jak ikona poczty, ikona sieci społecznościowych lub ikona wyszukiwania. Unikaj ogólnych symboli wieloznacznych, które nie mają żadnego znaczenia i że w dłuższej perspektywie poszukiwania staną się trudniejsze.
Jeśli pracujesz z więcej niż jednym systemem lub marką, wyraźnie rozgranicz ich zakres. Etykiety „podstawowy” i „wtórny” są przydatne, gdy współistnieją dwa systemy projektowe lub dwie główne paletyi pomóc zachować przejrzystość na poziomie komponentów i tokenów.
Magia nomenklatury nie jest tylko estetyczna; jej prawdziwy efekt leży we współpracy. Gdy projektowanie i rozwój mają wspólne nazwy i strukturę, komunikacja ulega poprawie, przekazywanie zadań przebiega sprawniej, a liczba błędów maleje. ponieważ każdy może znaleźć właściwe źródło informacji przy pierwszej próbie.
Jak skonfigurować i utrzymywać system projektowania w Figmie
Utworzenie systemu projektowania w osobnym pliku zapewnia porządek i kontrolę. Plik ten powinien stanowić punkt odniesienia dla bibliotek, komponentów głównych i opublikowanych stylów.i powinno być chronione i wersjonowane.
- Początkowy inwentarzWymień kluczowe elementy. Zdefiniuj paletę bazową i jej skale, typografię i jej poziomy, wzory odstępów oraz style efektów.
- Plik główny systemu: tworzy dedykowany plik w Figmie dla systemu projektowego. Będzie to źródło komponentów i stylów, a także ich dokumentacja.
- Zorganizowane komponentyGrupuj według rodzin (przyciski, formularze, nawigacja, opinie). Stosuj ustaloną konwencję nazewnictwa i utrzymuj przejrzystą hierarchię w zasobach.
- Dobrze zdefiniowane style: publikuje style kolorów, tekst, siatkę i efekty. Nadaj stylom nazwy stosując te same kryteria, których będziesz używał w przypadku zmiennych i tokenów. aby uniknąć duplikatów.
- Żywa dokumentacjaDodaj strony podręcznika użytkownika, przykłady i wytyczne. Zdefiniuj, co można edytować, kto może publikować i jak wprowadzać zmiany w wersjach.
Wszystkiemu temu muszą towarzyszyć procesy. Wskazane jest ustalenie harmonogramu prac dla bibliotek wydawniczych, recenzji eksperckich i harmonogramu publikacji. tak, aby zmiany rozprzestrzeniały się w sposób kontrolowany i możliwy do śledzenia.
Tokeny i standardy projektowe: od JSON do W3C i słownika stylów
Tokeny projektowe są najmniejszą reprezentacją decyzji wizualnych i interakcyjnych w formacie przenośnym. Przechowywanie tokenów w formacie JSON stało się powszechną praktyką, a narzędzia takie jak Style Dictionary łączą te dwie platformy generowanie zmiennych dla sieci, iOS i Androida.
Choć panuje konsensus co do stosowania formatu JSON, nie zawsze panuje zgoda co do sposobu jego organizacji. Słownik stylów spopularyzował taksonomię CTI (kategoria, typ, element) służącą do strukturyzacji tokenów, coś bardzo przydatnego do filtrowania i przekształcania w zautomatyzowanych procesach.
W lipcu 2023 r. grupa robocza W3C opublikowała odpowiedni projekt mający na celu ujednolicenie formatu tokena projektowego. W tej specyfikacji zaproponowano między innymi specjalną właściwość o nazwie $type, która umożliwia jawne kategoryzowanie tokenów, dystansując się od CTI w niektórych aspektach.
Co to oznacza? Jeśli eksportujesz tokeny z Figmy z nową specyfikacją i zamierzasz je przetwarzać za pomocą klasycznych konfiguracji słownika stylów, Podczas filtrowania lub transformacji mogą wystąpić niezgodności Ponieważ zasady wymagają CTI. Dobra wiadomość jest taka, że słownik stylów jest elastyczny: możesz dostosować transformacje, filtry i formaty do nowego standardu.
Podczas opracowywania oficjalnych wytycznych ważne jest, aby przyjęta struktura uwzględniała potrzeby konsumentów: zmienna identyfikowalność, przejrzystość semantyczna i zgodność z narzędziami do kompilacjiNależy również brać pod uwagę analizy stron trzecich i praktyczne przypadki publikowane przez liderów branży (na przykład propozycje taksonomii dla skal interfejsów lub doświadczenia udostępniane przez duże systemy, takie jak Salesforce), aby nie wyważać otwartych drzwi.
Nazewnictwo zmiennych: kolory i typografia bez problemów
Wiele zespołów łączy nazwy, takie jak Main Blue, ze skalami, takimi jak Blue-500, i rolami typograficznymi, takimi jak Large Header lub Regular Body. Najbardziej niezawodnym sposobem rozwiązania tego problemu jest rozdzielenie warstw: tokenów wyglądu podstawowego i tokenów intencji semantycznej..
Kolory. Zdefiniuj paletę bazową za pomocą skal (na przykład niebieski 50, 100, 200, 300, 400, 500, 600, 700, 800, 900) i oddzielnych kolorów neutralnych. To są tokeny bazowe Nigdy nie należy ich używać bezpośrednio w komponentach, jeśli zależy Ci na elastyczności tematycznej. Co więcej, twórz tokeny semantyczne, takie jak podstawowy kolor tła, tekst pomocniczy czy interaktywna ramka, które będą odwzorowywać tokeny bazowe. W ten sposób zmiana motywu lub marki to mapowanie, a nie operacja.
W przypadku stanów należy dodać spójne sufiksy: Najedź kursorem, Skup się, Aktywny, Wyłącz i Wybrany To wystarczy w większości przypadków. Jeśli potrzebujesz dostępnego kontrastu, rozważ warianty High Contrast powiązane z rolami semantycznymi.
Typografia. Deklaruj tokeny kompozycji, które oddzielają rozmiar, grubość, interlinię i śledzenie, a także twórz style tekstu z rolami. Użyj Nazwy intencji, takie jak Title XLPodtytuł M, Treść M, Stopka S i wyraźnie określ grubość za pomocą standardowego sufiksu, na przykład: Treść M Regular, Treść M Semibold. Jeśli pracujesz z wieloma markami lub produktami, dodaj prefiks kontekstowy, taki jak Web, iOS lub Marka A, gdy jest to absolutnie konieczne.
Mieszanie języka hiszpańskiego z kodami numerycznymi jest wykonalne, jeśli zachowujesz konsekwencję. Używaj myślników do oddzielania atrybutów, unikaj problematycznych spacji i zachowuj porządek semantyczny od makro do mikroNa przykład: Kolor — Tło — Podstawowy — Najechanie kursorem lub Tekst — Tekst główny — M — Półpogrubiony. Jeśli wybierzesz skalę numerowaną (np. Niebieski-500), używaj jej tylko w tokenach bazowych; role semantyczne nie powinny zależeć od liczby, która nie wyjaśnia intencji.
Uwaga dotycząca internacjonalizacji: chociaż zespół mówi po hiszpańsku, Standaryzacja technicznych przyrostków lub skrótów (md, lg, sm, xl) ułatwia ich przyjęcie przez narzędzia i osoby z innych zespołówKluczem nie jest język, ale spójność i możliwość śledzenia.
Architektura Figmy: zespoły, projekty, pliki i strony
Struktura Figmy ma wpływ na uprawnienia, wyszukiwanie i wydajność. Na kontach Professional Team pracujesz z projektami, plikami i stronamiW zespole organizacyjnym dodano warstwę zespołów, która jest przydatna w korporacjach i złożonych strukturach.
Uprawnienia. Możesz przyznać dostęp tylko do odczytu, edycji lub administracyjny na poziomie projektu i pliku. Oprócz tego istnieją projekty dostępne tylko do odczytu, w których edycję może przeprowadzić tylko twórca, oraz projekty dostępne tylko na zaproszenie, które są prywatne.Zawsze komunikuj zaproszenia z możliwością edycji, aby zachować kontrolę nad systemem.
Konwencja nazewnictwa projektu. Ustal wzorzec taki jak _, aby wszystko było identyfikowalne i sortowalne. Preferuje krótkie i użyteczne nazwy, aby były widoczne w interfejsie w całości i nie stwarzaj niejasności.
Typy plików. Różnica między plikami głównymi, aktywnymi i zarchiwizowanymi. Główny jest źródłem prawdy i jest zamknięty na zmiany, z wyjątkiem zmian w zarządzaniuAktywne to miejsce, w którym pracujesz; Archiwum to przeszukiwalny zapis historyczny. Publikując biblioteki, rób to z poziomu Głównego.
Okładki i wydajność. Figma umożliwia wybranie klatki jako miniatury (Ustaw jako miniaturę). Użyj ramki o wymiarach 620×320 px, aby okładka wyglądała ostro. i spójne kolory według typu pliku (na przykład jeden kolor dla pliku głównego, inny dla aktywnego, a jeszcze inny dla zarchiwizowanego). Unikaj przeciążania dużych plików: dziel je według funkcji i produktów.
Numerowanie stron, przepływów i ramek: spraw, by wszystko miało znaczenie.
Nazewnictwo stron. Skutecznym wzorcem jest , z rosnącym identyfikatorem i zerami na początku, dla stabilnego uporządkowania. Uzupełnij nazwę kodem statusu zawartym w tytule lub ustalonym emoji. aby wskazać, czy projekt został ukończony, jest w trakcie realizacji, jest poddawany przeglądowi czy został odrzucony.
Przepływy i wiersze. Pracuj na każdej stronie z wierszami ramek, które reprezentują historie użytkowników lub scenariusze. Na początku każdego wiersza umieść ramkę okładki zawierającą nazwę przepływu i krótki opis kontekstowy aby uniknąć nieporozumień i ułatwić przegląd.
Numerowanie ramek. Składnia taka jak _ działa bardzo dobrze. Użyj zer wiodących, aby zapewnić naturalną kolejność (01, 02, 03, 04, 05, 06, 07, 08, 09, 10) i numeruj widoki od lewej do prawej w rzędzie. Przykład: 01_100, 01_101, 01_102 dla pierwszego rzędu; 01_200, 01_201, 01_202 dla drugiego.
Wersjonowane. Nie polegaj wyłącznie na automatycznym zapisywaniu. Wykorzystaj historię wersji do generowania zatwierdzeń, gdy osiągnięte zostaną kamienie milowe, zwłaszcza w systemach projektowych lub dużych funkcjonalnościach.pozostawiając jasne komunikaty dla zespołu i na potrzeby przyszłych audytów.
Biblioteki sprzętu systemowego i zarządzania
Biblioteki zmieniają plik Figma w dostawcę komponentów i stylów możliwych do ponownego wykorzystania. Są one publikowane z poziomu panelu Zasoby i wymagają odpowiednich uprawnień oraz przeglądów. aby uniknąć naruszenia zależnych projektów.
W większych organizacjach warto utworzyć zespół zajmujący się wyłącznie systemem projektowania. Dzięki temu masz lepszą kontrolę nad tym, kto może edytować i publikować, a reszta firmy korzysta z uprawnień tylko do odczytu.Dzięki takiemu rozdzieleniu zmniejsza się liczba incydentów, a cykl zmian staje się bardziej przewidywalny.
Typy zespołów w organizacji: otwarte, zamknięte i tajne. Otwarte pozwala każdemu dołączyć i przeglądać dokumentację; Zamknięte wymaga zaproszenia do przeglądania treści; Tajne nie jest nawet widoczne bez zaproszeniaDokonaj wyboru biorąc pod uwagę wrażliwość projektu i fazę systemu.
Analityka i administracja. Konsola administracyjna organizacji udostępnia metryki dotyczące wdrażania komponentów i stylów oraz umożliwia aktywację domyślnych bibliotek. Jest to szczególnie przydatne w przypadku zasobów marki, okładek, ikonografii i wspólnych zasobów, które muszą być dostępne bezproblemowo..
Zautomatyzuj zmianę nazw za pomocą Figma AI
Figma AI pozwala zaoszczędzić czas poprzez zbiorcze przypisywanie nazw kontekstowych do warstw. Sztuczna inteligencja analizuje zawartość, położenie i relacje między wybranymi warstwami, aby zaproponować spójną nazwęi synchronizuje się nawet pomiędzy ramkami wyższego poziomu, jeśli wykryje tę samą nienazwaną warstwę.
Narzędzie respektuje nazwy, które już zmieniłeś. Zmienia tylko te warstwy, które nadal mają domyślną konwencję Figmy. A jeśli w zaznaczeniu uwzględnisz zmienione nazwy warstw, pozostaną one nienaruszone, chyba że wymusisz tę czynność.
Warstwy, których nazwy zmienia: ramki, grupy, tekst, instancje zachowujące domyślną nazwę komponentu i prostokąty z wypełnieniem obrazkowym. W niektórych przypadkach działa tylko na kontener, a nie na podwarstwy.aby uniknąć skutków ubocznych.
Warstwy, których nazwy nie zostały zmienione: warstwy, których nazwy zostały już zmienione, ukryte lub zablokowane; podwarstwy w obrębie instancji; pojedyncze kształty wektorowe, takie jak elipsy, gwiazdy, wielokąty i siatki wektorowe; oraz prostokąty bez wypełnienia obrazem. W ich przypadku zmiana jest nadal możliwa ręcznie lub na poziomie komponentu.
Jak uruchomić: Po wybraniu warstw możesz skorzystać z menu kontekstowego, przycisku Akcje na pasku narzędzi lub menu szybkich akcji. Jeśli nie ma niczego, co można by zmienić, Figma wyświetla ostrzeżenie i pozwala wymusić akcję za pomocą opcji Zmień nazwę. jeśli trzeba ujednolicić nazwy.
Konkretne najlepsze praktyki dotyczące kolorów i tekstu w zmiennych
Jeżeli obecnie Azul Principal i Azul-500 będą współistnieć, należy dokonać skoku na model dualny. Zdefiniuj zmienne bazowe według skali (od Blue-50 do Blue-900) i zmienne semantyczne według celu (Tło – podstawowe, Tekst – drugorzędne, Obramowanie – interaktywne)i łączy je ze sobą. Ten most zapewnia odporność na zmiany w brandingu lub motywie przewodnim.
Wprowadź jednolite sufiksy dla stanów: Najedź kursorem, Skup się, Aktywny, Wyłączone, WybraneJeśli pracujesz z powierzchniami i wysokościami, dodawaj warianty dla Elevated-Surface lub Content-On-Subtle-Background, zawsze w ramach kategorii semantycznych.
W typografii oddziela tokeny aliasu i kompozycji. Aliasy według roli (tytuł-XL, podtytuł-M, treść-M) i kompozycji z rozmiarem, grubością, odstępem między wierszami i śledzeniemGdy nazwy czcionek ulegną zmianie lub produkt się rozrośnie, nie będziesz musiał dotykać każdego ekranu, a jedynie mapowania.
Takie podejście upraszcza również komunikację z działem rozwoju. Programiści zazwyczaj cenią sobie stabilność i przewidywalność zmiennych.Na przykład –color-text-primary lub –font-body-md, zamiast nazwy estetycznej, która zmienia się w zależności od trendów.
Polecane wtyczki do utrzymania porządku
Korzystanie z narzędzi pomocniczych eliminuje powtarzalność zadań i błędy ludzkie. W Figmie są wtyczki, które pomagają czyścić nazwy, synchronizować zawartość lub śledzić połączenia między ekranami.
- Znajdź i zamień: przydatne do ujednolicania nazw warstw, stylów lub tekstu w dużych ilościach.
- Rolka z treścią: Umożliwia wstawianie spójnych i możliwych do ponownego wykorzystania przykładowych treści. do testowania stanów i długości.
- Sortowanie: umożliwia sortowanie warstw i obszarów roboczych według przewidywalnych kryteriów.
- Synchronizacja Arkuszy Google: synchronizuje dane tabelaryczne z układami, idealne rozwiązanie w przypadku list i tabel.
- Autoprzepływ: narysuj strzałki i połączenia między ramkami aby prezentować przepływy bez wysiłku.
- Redlines: Generuje wizualne specyfikacje pomiarów, odstępów i stylów.
Praca z klientami i rachunkami Organizacja
Współpracując z organizacjami zewnętrznymi, warto uzgodnić strukturę i uprawnienia. Na kontach zespołów organizacji możesz tworzyć zespoły według produktu, aktywować domyślne biblioteki i przeglądać analizy wdrażaniaktóry pomaga zarządzać systemem za pomocą danych.
Zalety posiadania oddzielnych zespołów: przejrzysta hierarchia, rozdzielenie produktów lub projektów, szczegółowe uprawnienia w zależności od roli, dodatkowy poziom organizacji i płynniejsza współpraca. Katalog wielopoziomowy (zespoły, projekty) zapewnia natychmiastową mapę myśli co zmniejsza tarcie przy wprowadzaniu nowego pliku.
W codziennym użytkowaniu zachowaj ten sam schemat, jak w domu: projekty dla folderów Głównego, Aktywnego i Archiwum; pliki o niewielkiej objętości według funkcjonalności; strony z widocznymi identyfikatorami i statusem; i aktualizowane jasnymi komunikatami na końcu każdego kamienia milowego zostawić ślad.
Szkolenia i rozwój zawodowy
Jeśli chcesz pogłębić i rozwinąć swoją karierę w obszarze UX/UI, rozważ szkolenie u aktywnych profesjonalistów. Intensywne programy, takie jak UX/UI Design AI Driven Full Stack Bootcamp firmy KeepCoding, łączą w sobie praktykę, osąd i zastosowaną technologię do projektowania i rozwoju, z profesorami, którzy na co dzień pracują w tym sektorze.
Oprócz nauki obsługi programu Figma, ten rodzaj szkolenia pozwala Ci zapoznać się z rzeczywistymi przypadkami, przepływami pracy zespołowej i podejmować ważne decyzje. Połączenie teorii i praktyki przyspiesza Twoją zdolność do zatrudnienia i pomaga w zbudowaniu solidnego portfolio na konkurencyjnym rynku.
Dzięki przejrzystym ramom nazw i procesów, dobrze opublikowanemu systemowi projektowania i zgodnej ze standardami strategii tokenów, Twój zespół zyska na szybkości, zmniejszy liczbę błędów i będzie mógł rozwijać produkt, nie psując niczego.Najważniejsze jest, aby uzgodnić konwencję, udokumentować ją i egzekwować za pomocą narzędzi, uprawnień i przeglądów; reszta to inteligentne iterowanie.
